Vandaag gebeurt er iets interessants. De titel voor dit blog heb ik een maand geleden al opgeschreven en vandaag begin ik aan het schrijven van de tekst zelf. Maar wat had ik ook al weer bedacht te gaan schrijven over het vinden van je ideale leven? Ik heb daar vast een beeld bij gehad en een idee, maar ik heb op dit moment werkelijk geen idee. Ben ik nu in paniek? Nee, want dat is precies één van de manieren om je ideale leven te vinden: niet te snel in paniek raken en vertrouwen hebben… Vertrouwen in jezelf, vertrouwen in je kennis en ervaring en daarnaast erop vertrouwen dat je gegeven zal worden wat je nodig hebt.

De eerste vraag bij dit onderwerp is natuurlijk de vraag: ‘Wat is je ideale leven? ‘
Zolang jij niet weet wat jouw ideale leven is ga je hem ook zeker niet vinden! En dan hebben we direct een belangrijk probleem bij de horens gevat: Kunnen wij echt goed scherp krijgen wat ons ideale leven is?
Mijn eerste gedachte bij een ideaal leven is een ‘stressloos’ leven. Een leven zonder problemen, zonder lastige zaken, zonder kritiek het liefst. lekker makkelijk en ontspannen. De hele dag in rust zijn en ‘zen’. Maar als je er goed over nadenkt dan is dat helemaal geen ideaal leven! Ik zou het leven op een gegeven moment, al vrij snel zelfs, super saai vinden. Ik heb afwisseling nodig, ik heb gebeurtenissen nodig, ik heb avontuur nodig. Problemen oplossen geeft ook een geweldig gevoel. Kritiek, daar groei ik van en dat is ontzettend prettig en ik wordt er een beter mens van. Dat is precies wat ik nodig heb.

Het ‘verkeerde’ ideale leven

Een verkeerd beeld hebben van je ideale leven, wat veel mensen snel zullen hebben, kan ervoor zorgen dat je helemaal niet gelukkig wordt en dan blijkt het toch niet zo ideaal te zijn. Veel mensen vinden het lastig om een reëel ideaalbeeld te verwoorden. Jij hebt daar wellicht minder moeite mee en kunt heel realistische dromen hebben, gelukkig maar, maar lees toch gerust even verder. Er zijn toch weinig mensen geneigd om op te schrijven dat ze in hun ideale leven feedback willen ontvangen en moeilijkheden willen tegenkomen om te overwinnen, etc. Je passie volgen is in ieder geval een belangrijke manier om je ideale leven te ontdekken dat reëel is. Dat is tenslotte waarom je hier bent, om jouw passie te volgen. Je krijgt die passie namelijk niet voor niets.

Heb je eenmaal een reëel ideaalbeeld dan is de volgende vraag natuurlijk: ‘Hoe ga je dit ideaalbeeld waarheid maken’? Vandaag wil ik je daarover de les meegeven die ik leerde in mijn leven. De tip om te stoppen met vechten en meer te gaan vertrouwen.

Onverwachte gebeurtenissen

Op weg naar de verwezenlijking van ons ideale leven komen er allerlei onverwachte gebeurtenissen op ons pad. Dingen die we niet voorzien hadden en waar we ons tegen verzetten en tegen vechten. We willen problemen overwinnen en oplossen en verder gaan richting ons ideale leven. een eerste reality check is dan om na te gaan of je ideale leven echt je ideale leven is en geen geromantiseerd beeld wat saai gaat worden. Maar je kunt een heel realistisch ideaalbeeld hebben en toch van je pad geslingerd worden door de gebeurtenissen in het leven. Het leven vraagt soms veel van ons, omdat we niet alles kunnen plannen en voorspellen. Soms gebeuren dingen ons gewoon. We worden erdoor overvallen.

Ikzelf werd ook overspoeld door mijn ziekte ME/CVS. Even leek het of ik erin verdronk! Dat ik nooit meer boven zou komen. Het overkwam mij, ongevraagd en ik had het gevoel dat ik alles had verloren.

Ik had zelf een berg onder mij opgeworpen door hard te werken en alles te doen wat ik leuk vond. Ik stond op de top van mijn zelf opgeworpen berg en dacht dat ik onoverwinnelijk was. Maar toen werd het oorlog en nam ME/CVS bezit van mijn lichaam. ME, de nieuwe heerser van mijn lijf beheerste mijn hoofd, mijn geheugen en concentratie, mijn darmen, mijn spieren en mijn zenuwen. Ik probeerde een aantal strategieën om ervan af te komen. Ik negeerde het, maar daardoor ging ME/CVS harder strijden. Ik vocht als een leeuw en bleef werken en een sociaal leven leiden. Maar ik raakte uitgeput door het gevecht. En uiteindelijk lazerde ME/CVS mij in het ravijn dat aan mijn voeten was doordat ik op mijn zelf opgeworpen berg stond. Ik viel hard. Het leek uitzichtloos en hopeloos. Eerst probeerde ik nog wanhopig om omhoog te klimmen, maar al snel begreep ik dat het niet zou lukken. Ik gleed steeds weer terug. Uiteindelijk liet ik me moedeloos op de grond van het ravijn zakken en het voelde alsof ik overspoeld was door een tsunami en was verdronken.

Neem het heft weer in eigen hand: stop met vechten

Als je steeds maar moet worstelen in je leven dan kan je dat moedeloos maken. Als het leven je steeds overkomt en je steeds weer moet vechten dan raak je uitgeput en wordt het op een gegeven moment uitzichtloos. Dat geldt voor allerlei situaties die je steeds maar overkomen en niet alleen voor ziekte, zoals in mijn verhaal. Het vechten in je leven maakt je moe!

Het enige wat je kunt doen om in zo’n situatie weer het heft in eigen hand te nemen is: Stoppen met vechten! Vertrouw erop dat je krijgt wat je nodig hebt om de situatie aan te kunnen en vertrouw erop dat het je uiteindelijk zal brengen waar jij moet zijn. Mijn ziekte heeft mij uiteindelijk geholpen om een betere trainer en coach te worden. Dat had ik zelf niet kunnen bedenken! Maar mijn ziekte hoort dus bij mijn ideale leven. Dat ging ik pas zien toen ik gestopt was met vechten en begon te vertrouwen!

Moet je dan maar moedeloos op de koude grond blijven liggen? Nee, natuurlijk niet!
Voor ik dit zelf ontdekte dacht ik dat vechten een vorm was van regie nemen over je leven. Ik leerde uit boeken en tijdens de revalidatie dat gebeurtenissen in je leven je kunnen overkomen, maar dat je zelf verantwoordelijkheid moet nemen. Je bent wel niet schuldig aan de situatie, maar je bent wel verantwoordelijk om de regie terug te nemen. En ik dacht dat vechten een vorm was van regie nemen.

Zolang ik echter bleef vechten tegen mijn ziekte werd het alleen maar erger. Het leek op een wedstrijd touwtrekken waarbij ik aan de ene kant van het touw stond en de ziekte aan de andere kant. Tussen ons in was dat ravijn. Hoe harder ik aan het touw trok en vocht, hoe harder de ziekte terug trok. En uiteindelijk was het resultaat dat de ziekte mij het ravijn in trok.
Het enige wat je kunt doen om de worsteling te stoppen is het touw loslaten.
Vechten is niet een vorm van regie nemen. Regie nemen is wel een vorm van vechten. Niet vechten TEGEN, maar vechten VOOR.
Namelijk vechten voor je passie! Regie nemen is vechten voor datgene waar jij passie voor hebt. Dan kun je het heft weer in eigen hand nemen. ME/CVS huist nog steeds in mijn lichaam en ik luister ernaar. We zijn geen dikke vrienden, ik heb liever dat hij gaat. Maar nu hij er toch is probeer ik maar van hem te leren en naar hem te luisteren. Wellicht heeft hij nog wat wijze lessen. En ja, warempel, die heeft hij!
En binnen de mogelijkheden die ik nu heb vecht ik voor mijn passie.

E-boek - Leef je eigen leven

Gratis E-boek – LEEF je eigen leven!
Schrijf je in voor waardevolle mails en ontvang gratis mijn E-boek: LEEF je eigen leven!

Het onverwachte accepteren als onderdeel van je ideale leven

In mijn ravijn ben ik opgestaan van de koude bodem. En toen ik eens goed om mij heen keek naar waar mijn passie ligt zag ik, niet voor mij waar ik steeds keek, maar links van mij een heel gemakkelijk bereikbaar plateau, op ongeveer een kwart van de berg. Ik zag dat als ik voorzichtig liep, niet te gehaast en niet te ambitieus dat ik dat kon bereiken en dat precies op dat plateau was waar ik zoveel passie voor heb. Energie om er voor anderen te zijn, betrokken te zijn, gepassioneerd te zijn en inspirerend te zijn. Niet datgene wat ik bovenop de berg allemaal deed en kon en niet zoveel energie als ik zou willen. Maar het was een begin.
Eenmaal op het plateau kreeg ik te maken met een uitdagende ME/CVS die mij opnieuw het touw aanbood, maar ik weigerde om tegen hem te vechten, want ik was aan het vechten voor mijn passie. Af en toe laat ik me toch verleiden en lazer ik weer even naar beneden, maar ik ken de weg omhoog naar het plateau. Ga ik ooit hoger de berg opkomen? Ik heb nog geen volgend plateau ontdekt. Dat zal komen wanneer ik zover ben. En helemaal bovenop de berg? Dat hoeft voor mij niet meer. Ik vind het prima om wat lager te blijven, als ik maar kan doen waar mijn hart ligt. Graag zou ik nog een plateau ietsje hoger vinden, met ietsje meer energie, maar ook als dat niet gebeurt houd ik de regie over waar ik mij nu bevind.

Ik heb het perfecte plaatje los gelaten en mijn ideale leven bereikt. Nu ik dat bereikt heb ontstaat er weer een nieuw ideaal leven. Nog een klein stapje verder. Ik waak ervoor te kleine doelen te stellen die niet uitdagend genoeg zijn, maar ook waak ik ervoor te hoge doelen te stellen die verlammen en me niet verder brengen.

Hoe vind je jouw ideale leven? Door een uitdagend ideaalbeeld te creëren en te stoppen met vechten. En door te accepteren wat het leven je brengt en vertrouwen te hebben kan iets waarvan je dacht dat het niet in je ideale leven thuishoort toch gaan passen in je ideale leven!

Wat is jouw ideale leven? Heb jij daar een beeld bij? Beschrijf hem hieronder in de reacties. Ik ben heel benieuwd of jij een uitdagend ideaal leven hebt gekozen waar ook onverwachte gebeurtenissen en problemen die opgelost moeten worden een plaats in hebben gekregen. Heb je na dit artikel nog iets verandert aan jouw ideale leven?

2 antwoorden
  1. Naomi Klok
    Naomi Klok zegt:

    Wat een mooi persoonlijk stuk Elzemarij!
    Wat een kracht heb jij in jezelf (gevonden). En wat mooi dat je dit wilt delen!
    Succes en ik hoop dat je vele mensen mag inspireren naar hun innerlijke kracht!

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *