Ken je het beeld van de afgrond en het monster waarmee je aan het touwtrekken bent? Het is een prachtig beeld dat je kan helpen als het gaat om acceptatie.

Een chronische ziekte, zoals bijvoorbeeld ME, is een monster dat in je leven komt. Het monster staat aan de overkant van een diep ravijn en jij en het monster hebben beide het touw vast dat over het ravijn ligt.

Jij wil, natuurlijk, van je ziekte af. Je wilt het monster vernietigen. Om dat voor elkaar te krijgen trek je hard aan het touw. Zo hard dat je hoopt dat je het monster het ravijn in zult trekken en zult verpletteren. Je loopt alle dokters af en zoekt naar alle soorten mogelijkheden om beter te worden.

Maar het monster wil niet de afgrond in getrokken worden en gaat stevig staan en trekt terug. Je zoektocht en je gevecht om van het monster, je ziekte, af te komen wordt steeds meer een wanhopig zoeken. Elke strohalm grijp je aan. Elk onderzoek dat over jouw ziekte gaat lees je in de hoop er iets in te vinden dat je kan helpen van je ziekte af te komen. Wanhopig klem je je vast aan elke dokter, mogelijkheid en pil die je maar kunt proberen. Je zoekt het in de reguliere geneeskunde en in de alternatieve geneeskunde.

Het monster trekt echter zo hard terug dat je ondertussen zelf bijna aan de rand van de afgrond staat. En je gevecht slaat om van een wanhopig zoeken naar een manier om van het monster af te komen, naar een wanhopig zoeken naar lijfbehoud. Hoe ga je ervoor zorgen dat je niet in de put raakt, dat je niet overweldigd raakt door je ziekte? Hoe blijf je staande? Hoe blijf je positief? Je zoekt het in meditatie, yoga, spiritualiteit en ontspanningsoefeningen. En met de moed der wanhoop houd je je net staande aan de rand van die afgrond.

De enige manier om hieruit te komen is …, je raad het misschien wel als je het beeld goed voor je ziet, … het touw loslaten!

Stoppen met vechten TEGEN je ziekte, TEGEN je monster.
Maar accepteren wat er is!
Accepteren betekent niets anders dan: ‘iets voor waar aannemen’.
En jouw ziekte kun je niet meer ontkennen en zul je dus wel voor waar moeten aannemen!

Een misverstand is dat accepteren achteroverleunen is en niets doen. Accepteren is enkel het proces van zeggen: Ja, ik ben chronisch ziek! En chronisch betekent langdurig, misschien zelfs wel mijn hele leven. Ja, dat is de waarheid!

Pas als je dat kunt, echt kunt accepteren, pas dan kun je de volgende stap zetten! Ga daarin dus niet te snel en als je er nog niet aan toe ben, lees de rest van dit artikel dan later pas verder!
Acceptatie is stap 1. Je hebt tegenwoordig een ‘nieuwe’ therapie vorm die ACT genoemd wordt, Acceptance and Committment Therapy. Het is prachtig dat het woord Acceptatie eerst komt. Hoewel ik niet weet of de volgorde bewust zo gekozen is, komt het wel prachtig uit in dit verhaal.

Het vervolg van acceptatie en stoppen met vechten TEGEN je ziekte is namelijk dat je je Committeert aan jezelf en aan het zorgen voor jezelf. Je gaat vechten VOOR jezelf en VOOR de zorg voor jezelf! Je gaat daarbij wellicht opnieuw naar artsen in de reguliere of alternatieve geneeskunde, maar nu niet wanhopig zoekend naar oplossingen, maar in ontspanning zoekend naar verlichting en zorg voor jezelf. Pijn bestrijding, vitamine tekorten aanvullen, ontdekken waar je grenzen en mogelijkheden liggen. Allemaal om beter voor jezelf te kunnen zorgen!

Het beest kan je niet meer het ravijn in trekken, want je hebt het touw losgelaten. En nu beweeg je je rustig en ontspannen van de rand van de afgrond af naar een veilige plek voor jezelf waar je goed voor jezelf kunt zorgen.

Acceptatie heeft dus niets te maken met dat je geen dokter meer bezoekt of dat je niets meer doet, omdat het nu eenmaal is zoals het is. Dat zou fatalistisch denken zijn in plaats van acceptatie. Het betekent dat je vanuit de juiste mindset naar de dokter gaat. Niet uit wanhoop omdat je je zo slecht voelt, maar vanuit een nieuwsgierigheid hoe je nog iets beter voor jezelf kunt zorgen.

Bij de ACT gaat het er ook over dat je je committeert aan jouw levenswaarden. Aan wat jij belangrijk vind in het leven. Op het moment dat jij goed voor jezelf kunt zorgen, je pijn kunt bestrijden, vitamines kunt aanvullen die je tekort komt, je grenzen leert kennen door de onderzoeken die je hebt gedaan, dan kun je ook gecommitteerd werken aan jouw levenswaarden. De voorwaarde voor dat committment is dat je goed voor jezelf hebt gezorgd.

Ik moet nog denken aan één ander voorbeeld over acceptatie en over dat wachten en ontspannen daarin niet voor altijd is. Dat acceptatie NU het beste is wil niet zeggen dat het voor ALTIJD het beste is. Een voorbeeld dat helpend kan zijn voor alle mensen die denken: ik wil mijn ziekte gewoon niet accepteren! Dat is toegeven aan het monster, een nederlaag!
Het voorbeeld gaat over baby olifanten in gevangenschap. Het is een vreselijk voorbeeld en het laat de wreedheid van mensen zien. Maar het is ook een heel duidelijk beeld voor hoe wij in onze ziekte om kunnen gaan met acceptatie.

Een baby olifant in gevangenschap wordt aan de poten vastgebonden met snijdende kettingen waar hij als baby olifant nog niet sterk genoeg voor is om te breken. De baby olifant probeert te ontsnappen en heeft daarbij ontzettend veel doorzettingsvermogen. De baby olifant trekt aan de kettingen in de hoop ze te breken, maar dat lukt niet. Een olifant heeft een gigantische wilskracht. De baby olifant gaat door, ondanks dat het bloedende striemen in zijn poten krijgt en de pijn van het trekken aan de kettingen groter en zelfs ondraaglijk wordt. Pas wanneer de baby olifant echt niet meer kan, hij uitgeput is, zijn poten finaal stuk zijn en de pijn echt ondraaglijk is stopt hij.

Als volwassen olifant kan de mens de olifant los laten rondlopen. Met de herinnering aan de vreselijke pijn en strijd als baby olifant zal de olifant nooit meer proberen te ontsnappen! De ervaring uit zijn vroege jaren weerhoud de olifant ervan de vrijheid te zoeken.

Wees dus niet als die baby olifant! Probeer niet als je net ziek bent geworden te ontsnappen! Wacht, groei in je kennis over je mogelijkheden en grenzen, vul eventuele tekorten aan en neem je rust. Ontspan! Tegen de tijd dat je een volwassen olifant bent en je de kracht hebt om de kettingen te breken, ga pas dan het gevecht aan! Breek dan de kettingen open en kies voor de vrijheid!

Maar accepteer je gevangenschap in je ziekte, VOOR NU!
En ontspan…

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *