Augustinus vertelt in een brief aan een ‘vriend’ een parabel over het bereiken van het gelukkige leven. Ik vind de vergelijking tussen de zeevaarders, de oceaan, de haven en het land van het gelukkige leven heel treffend.

Haven van de filosofie

Slechts weinig mensen, zegt Augustinus in zijn verhaal, komen vanzelf aan in de haven van de filosofie om voet op het vaste land van het gelukkige leven te zetten. Augustinus heeft hier het uitgangspunt dat de filosofie de toegang is tot het gelukkige leven. En, zegt hij, maar weinig mensen komen vanzelf, zomaar aan in die haven. Hij zegt er zelfs bij dat dit meestal dan gebeurt door een storm in hun leven, waardoor ze toevallig de haven binnen drijven.

De enige toegang?
Of de filosofie de toegang is tot het gelukkige leven vind ik een interessante gedachte. Filosofie betekent letterlijk: liefde voor wijsheid. En ja, wijsheid kan je zeker gelukkig maken. Je ziet vaak dat mensen die ‘ouder’ en ‘wijzer’ worden meer ontspannen in het leven staan. Prestatiedrang verdwijnt als de wijsheid verschijnt.

Ik vraag me wel oprecht af of filosofie, liefde voor wijsheid, de enige toegang is tot het land van het gelukkige leven. Of zijn er meer havens op dit eiland? Misschien ligt naast de haven van de filosofie nog wel een andere haven waarmee je het land binnen kunt komen.

Weinig mensen bereiken de haven van filosofie
Dat slechts weinig mensen bewust de haven van de filosofie (haven van liefde voor wijsheid) bereiken dat geloof ik dan weer wel. We zoeken allemaal naar wijsheid, maar weinigen bereiken de liefde voor de échte wijsheid daadwerkelijk. Filosofie heeft niet een heel grote plek meer in onze samenleving. We zijn niet meer zo bezig met het ‘samenkomen om te discussiëren, filosoferen en wijsheid en kennis vergaren. En de ervaring leert ook wel dat als we wel heel bewust zoeken naar de wijsheid het lastig is deze wijsheid écht te vinden. Hoe goed we ook zoeken naar de haven van de filosofie, we vinden hem niet. Slechts enkelen komen dus ‘bewust‘ aan in de haven van de filosofie.

Anderen komen ‘toevallig’ en dus ‘onbewust’ aan in de haven van de filosofie. Door een storm in hun leven worden ze, op de stroming, naar de haven gedreven. En ik ken ook de ervaring dat een moeilijke gebeurtenis in je leven, een storm dus, je ‘toevallig’ naar een bepaalde plek kan brengen. Vooraf denk je misschien een plek waar je niet wil zijn, maar achteraf kan dat soms juist een hele goede plek blijken te zijn.

Zeevaarders

Augustinus onderscheid 3 zeevaarders die op de oceaan van het leven varen.

  1. De zeevaarder die de jaren van verstandelijk inzicht heeft bereikt en zo zelf naar de haven van de filosofie en het land van het gelukkige leven kan sturen en varen. Deze zeevaarders richten vaak een teken op om anderen de juiste weg te wijzen (bijvoorbeeld door een boek te schrijven)
  2. De zeevaarder die, verleid door de bedrieglijke zee, wegvaren en nog helemaal niet zoeken naar de haven of het land van het gelukkige leven. Toch worden zij, tegen hun wil, door een storm in hun leven richting de haven gedreven en vinden daar dan toch hun geluk. De meesten waren nog niet al te ver weg gedreven, maar sommigen hadden heftige stormen nodig om de reeds grote afstand naar de haven te overbruggen.
  3. de zeevaarder die terug wil naar de haven, maar nog niet voldoende inzicht heeft bereikt. Ze volgen allerlei dwaalsporen (goeroe’s) en worden uiteindelijk ook door een ramp naar de haven gedreven.

De eerste groep zeevaarders wil terug en komt ook op eigen kracht terug. De tweede groep wil niet, maar komt ‘per toeval’ wel aan in de haven. De derde groep wil wel terug, maar kan niet op eigen kracht in de haven komen. Ook zij komen met een storm ‘per toeval’ aan land.

Het valt je toe!
De grootste groep mensen bereiken de haven en het gelukkige leven dus ‘per toeval’. Ofwel: het valt hen toe.
Datgene waar wij een gelukkig leven van zullen leiden valt ons toe.

Zeker bij de derde groep zeevaarders zie je dat wat je najaagt zich kan gedragen als wild. Wat je graag wilt te pakken krijgen vlucht voor je weg en je bereikt het niet.

Bij de jacht is het van belang om heel stil te zitten, tot rust te komen. Als je uit de ‘jaag’ modus gaat valt hetgeen je wil je toe. In zo’n periode van rust en bezinning kom je er overigens ook achter of wat je dacht te willen ook echt is wat je wil. Wellicht kom je erachter dat  het toch niet zo belangrijk voor je is als je dacht!

Ik wens je een mooi moment van overpeinzing toe!
Wat zegt deze tekst van Augustinus jou? Wat haal jij uit het verhaal van de haven van de filosofie, het land van het gelukkige leven en de zeevaarders op de oceaan?

Deel jouw gedachten hieronder! ik ben ontzettend nieuwsgierig naar wat jij uit deze parabel haalt. Wat jouw overpeinzingen en mijmeringen zijn. Ik zou het heel graag lezen!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *